statystyka
Historia Długopola Zdroju Utwórz PDF Drukuj Poleć znajomemu
 
    Image
 
TROCHĘ HISTORII
 


   Najstarsze wzmianki wskazują, że w 1381 r. znajdował się, zapewne w sąsiedztwie późniejszego uzdrowiska, młyn, własność rodziny von Glubos, który podarowany został jako uposażenie szpitalowi w Bystrzycy Kłodzkiej. Dochody z młyna szpital czerpał jeszcze do ok. 1630 r., kiedy należał on do barona von Anneberg. Niewykluczone, że na miejscu tego starego młyna powstał obecny młyn („Buckelmühle”), położony u wylotu Bukowej Doliny (Buckeltal). Według Hochberg’a południowa część Długopola Dolnego (ze źródłem) należała od XVII w. do majątku Szczerba, o którym pisano w kontekście historii dóbr na terenie Długopola Dolnego. Jednocześnie według innych przekazów teren późniejszego kurortu był w II poł. XVIII w. częścią wsi (trzecią) należącą do Bystrzycy Kłodzkiej. Zapewne, od 1563 r., przez całą II poł. XVI w. i aż do Wojny Trzydziestoletniej na terenie dzisiejszego uzdrowiska znajdowała się kopalnia ałunu. W 1563 r. wrocławski dom towarowy był jej eksploratorem. W czasie Wojny Trzydziestoletniej po zawaleniu się kopalni ze sztolni „Gab Gottes” („Stąpanie Boga”) zaczęła wypływać woda wydzielająca kwas węglowy i wydobywanie ałunu zostało uniemożliwione. Dostęp do zawalonego korytarza był utrudniony ze względu na obecność dwutlenku węgla. Sprowadzeni ze Złotego Stoku górnicy przebili przy pomocy szybiku sklepienie korytarza w celu odciągnięcia dwutlenku węgla. W 1705 r. dr C. Öhm podaje w spisie źródeł leczniczych Śląska i Hrabstwa Kłodzkiego źródło żelaziste Długopola. W 1762 r. miejscowy młynarz Wolf, który posiadał teren ze źródłem u wylotu sztolni umieścił zbiornik wydrążony w pniu drzewnym, skąd miejscowa ludność czerpała wodę do picia oraz sporządzania musującego napoju z winem i cukrem. W leżącym nieopodal domu umieścił kadź do kąpieli. Wg źródłowych danych w 1802 r. powstaje w Długopolu właściwe uzdrowisko znane w Europie pod nazwą Bad Langenau. Teren ze źródłem znajdował się do 1817 r. w rękach rodziny Wolf. Już na pocz. XIX w. rozpoczęto prowadzenie leczniczych kąpieli. W 1817 r. urząd podkomorzego miasta w Bystrzycy zakupił za 555 talarów parcelę ze źródłem. Wtedy też u wylotu sztolni wykonano zbiornik z kamienia. Wybudowano pierwszy zakład kąpielowy z 16 kabinami, w których początkowo stały drewniane wanny. Dwa lata później nad źródłem „Emilia” zbudowano drewnianą pijalnię wód oraz drewniany Dom Zdrojowy. W 1823 r. pożar zniszczył Bystrzycę Kłodzką i pieniądze przeznaczone na dalszą rozbudowę uzdrowiska zostały wydane na odbudowę miasta. W 1839 r. Rada Miejska Bystrzycy sprzedała uzdrowisko dr. Julius’owi Hancke z Wrocławia. Ten budował pensjonaty, urządzenia lecznicze oraz miejsca rekreacyjne dla gości coraz liczniej odwiedzających uzdrowisko. Powiększył także Park Zdrojowy. Po jego śmierci kierownictwo objęła żona, która w 1851 r. wybudowała nowy zakład kąpielowy. W latach 1866-1890 uzdrowisko było własnością jej syna Georg’a Hancke. Kupił on dobra w Długopolu Górnym i połączył je ze swoją własnością na terenie uzdrowiska. Zabiegi borowinowe wykonywano w Długopolu już w 1844 r. W latach 1870-1871 rozbudowano kąpielowy. W 1875 r. doprowadzono do uzdrowiska linię kolejową, a dworzec w kurorcie powstał w 1882 r. W 1876 r. przy promenadzie odkryto w czasie prac wiertniczych ocembrowaną studnię z wodą mineralną, źródło to nazwano „Eliza”. Od poł. XIX w. Długopole Zdrój posiadało kolonię o nazwie Frankental. Było to 6 luźno rozproszonych zagród położonych u wschodniego podnóża góry Wronki na wysokości 400-410 m n.p.m.

Po 1945 r. kolonia częściowo się wyludniła. Otrzymała polską nazwę – Gębina. Pozostały

w niej 3 domy. Dziś teren kolonii administracyjnie należy do wsi Wilkanów. Od 1887 r. czynne były na terenie Długopola poczta i telegraf. W 1904 r. odwiercono następne źródło - „Renata”. W 1906 r. kolejny właściciel wydzierżawił uzdrowisko na 20 lat Towarzystwu

Betriebsgesellschaft Bad Langenau G.M.B.H”.

W okresie międzywojennym uruchomiono dodatkowo inhalatorium i rozwinięto inne usługi, ale do 1945 r. uzdrowisko czynne było tylko w sezonie letnim. W latach 1926-1945 uzdrowisko było własnością Leo Lange’go, a następnie jego zięcia Paul’a Pollok’a. Pojemność uzdrowiska obliczono na 700 miejsc w sezonie letnim od kwietnia do listopada, gdyż brak ogrzewania w większości budynków uniemożliwiał działalność całoroczną.

700 kuracjuszy, którzy jednorazowo przyjeżdżali do Długopola całkowicie wykorzystywała jego bogactwa naturalne. W uzdrowisku pracowało na stałe 2 lekarzy, a w sezonie letnim ich liczba zwiększała się do 5. W czasie ostatniej wojny stacjonował w Długopolu szpital wojskowy i wiele budynków przystosowano do jego potrzeb. Lecznictwa balneologicznego dla osób cywilnych nie prowadzono. Działania wojenne nie objęły Ziemi Kłodzkiej, zatem uzdrowisko jak i jego budynki nie zostały zniszczone. Jednak urządzenia sanatoryjne

i zabiegowe zostały rozkradzione, a część z nich została pod koniec wojny wywieziona

w głąb Niemiec.

Po 1945 r. Długopole Zdrój stało się samodzielną miejscowością, a do tego czasu pozostawało w granicach administracyjnych Długopola Dolnego. W styczniu 1946 r. część dawnych pensjonatów i urządzenia lecznicze zostały przejęte przez „Państwowe Przedsiębiorstwo Uzdrowiskowe Długopole Zdrój”. Długopole początkowo było ośrodkiem leczącym choroby serca, układu krwionośnego, stany wyczerpania nerwowego, i choroby kobiece przy szerokim zastosowaniu kąpieli mineralnych i borowinowych. Część dawnych pensjonatów przejął Zarząd Funduszu Wczasów Pracowniczych organizując turnusy wypoczynkowe i lecznicze. Do 1956 r. uzdrowisko działało w okresie od 1 maja do 31 października. Uzdrowisko zaczęło się rozwijać dynamicznie dopiero od 1 lutego 1956 r., kiedy na polecenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej został tu zorganizowany Ośrodek Rehabilitacyjny dla chorych po wirusowym zapaleniu wątroby (żółtaczce), pod opieką Kliniki Chorób Zakaźnych przy Akademii Medycznej we Wrocławiu. Stworzono wówczas bazę sanatoryjną na 300 łóżek, zmodernizowano budynki sanatoryjne instalując centralne ogrzewanie i doprowadzając do pokoi ciepłą wodę. Odtąd leczenie mogło się odbywać przez cały rok. W latach 1958-1964 odrestaurowano Zakład Przyrodoleczniczy instalując w nim nowe urządzenia zabiegowe. W latach 1956-1970 poddano renowacji Park Zdrojowy, wytyczając nowe alejki spacerowe, a także urządzając asfaltowe boiska do gry w piłkę siatkową. W 1966 r. Długopole Zdrój połączono w jeden zespół administracyjno organizacyjny z Lądkiem Zdrój, w którym pozostaje do dziś. 7 lipca 1997 r. uzdrowisko nawiedziła powódź stulecia.

 

  Image 

 

 

 

KALENDARIUM
 
 
1381 r. - Na terenie dzisiejszego uzdrowiska, prawdopodobnie u wylotu Bukowej Doliny znajdował się młyn, własność rodziny von Glubos.

19.VII.1531 r. - W dokumencie „Codex diplomaticus Silesiae” zapisano wzmiankę o „zdroju kwaśnym” powyżej dolnej części wsi.

1563 r. - Właściciele wrocławskiego domu handlowego rozpoczynają wydobywanie ałunu w rejonie Długopola Zdroju.

1568 r. - Działa sztolnia w kopalni ałunu pod nazwą „Gab Gottes” („Stąpanie Boga”).
 
1590 r. - Zaprzestanie wydobycia ałunu w kopalni.

5.VI.1622 r. - Powstanie chłopów z Długopola i okolicznych wiosek pod Bystrzycą sprzeciwiającym się uciskom krwawo stłumione przez Lisowczyków.

1618-48 r. - Pojawienie się w sztolni szkodliwego dwutlenku węgla o silnym stężeniu oraz wypłynięcie wody w wyrobisku kopalni (z głębokości 14 - 20 m.) Miejscowa ludność wykorzystuje ją do picia, kąpieli oraz do sporządzania musującego napoju z winem i cukrem.

ok. 1680 r. - Długopole pustoszy zaraza.

1762 r. - Miejscowy młynarz Wolf ustawia drewniane koryto dla ujęcia wody, a w pobliskim domu kadź do kąpieli.

1798 r. - Pierwsze ujęcie wody w źródło o nazwie „Emilia”.

Pocz. XIX w. - Przeprowadzenie pierwszych analiz wody przez śląskiego geologa dr Ohma.

1802 r. - Sprowadzenie i montaż pierwszych wanien żeliwnych.

1817 r. - Urząd podkomorzego miasta Bystrzycy zakupił od rodziny Wolf za 555 talarów parcelę nad źródłem. Wzniesiono pierwszy dom dla gości (w miejscu dzisiejszego sanatorium „Fortuna”).

1817 r. - Nad źródłem „Emilia” zostaje wzniesiona pierwsza pijalnia z drewna.

1819 r. - Poprzez zainteresowanie się rady miejskiej z Bystrzycy Kłodzkiej zostaje wybudowany pierwszy zakład kąpielowy z 12 gabinetami i drewnianymi wannami (w miejscu dzisiejszego sanatorium „Dąbrówka”).

1819 r. - Drewniana pijalnia zostaje zastąpiona niewielkim, murowanym pawilonem. Pierwszym lekarzem uzdrowiskowym zostaje dr Kengfeld.

1819 r. - Zostaje założony park zdrojowy na wysokości dzisiejszej ul. Leśnej.

1822 r. - Zastąpienie drewnianego domu dla kuracjuszy nowym, murowanym (w miejscu dzisiejszego sanatorium „Fortuna”). Uległ on zniszczeniu w 1827 r. w skutek działania w pobliżu kamieniołomu.

1827 r. - Wybudowanie drugiego domu dla kuracjuszy (obecne sanatorium „Fortuna”) na miejscu zniszczonego przez działalność kamieniołomu.

ok. 1830 r. - Istnieje kolumnada spacerowa (obecnie kawiarnia-pizzeria „Teatralna”). Wybudowanie krytej hali spacerowej, która zawierała pijalnię oraz cukiernię (obecnie Dom Zdrojowy mieszczący pijalnię i kawiarnię „Zdrojowa”).

1830 r. - Wzniesiono łazienki do kąpieli borowinowych z trzema pomieszczeniami (w miejscu dzisiejszego Zakładu Przyrodoleczniczego „Karol”).

1834 r. - Zostaje wzniesiony na miejscu dawnego zakładu kąpielowego nowy, murowany Dom Zdrojowy z 24 pomieszczeniami zabiegowymi, 16 pokojami mieszkalnymi, jadalnią, sala taneczną, winiarnią, z pokojem bilardowym i pokojem zabaw (obecnie sanatorium „Dąbrówka”).

1835 r. - Chemik o nazwisku Fischer przeprowadza analizę wody ze źródła „Emilia” i określa wodę jako szczawę żelazistą.

1836 r. - Budowa zajazdu dla gości.

1839 r. - Dr Julius Hancke z Wrocławia nabywa uzdrowisko za 7,5 tys. talarów rozpoczynając tym samym złoty okres w dziejach uzdrowiska.

1840 r.- Dr Hancke przenosi niżej i powiększa park zdrojowy.

1840 r. - Przebudowa domu dla kuracjuszy (obecnie sanatorium „Fortuna”). Wybudowanie krytej, drewnianej hali spacerowej (w miejscu obecnej kawiarni i pizzerii „Teatralna”).

1845 r. - Prof. Adolf Ferdinand Duflos z Wrocławia odkrywa w na łące pod Wronką pokłady borowiny i dokonuje jej analizy.

1846 r. - Wzniesienie nowej, murowanej kolumnady spacerowej na miejscu starej drewnianej hali (obecnie kawiarnia i pizzeria „Teatralna”).

1850-51 r. - Wybudowanie nowych łazienek z sześcioma pomieszczeniami, w których zainstalowano marmurowe wanny (obecnie Zakład Przyrodoleczniczy „Karol”).

1870 r. - Długopole nawiedza epidemia czarnej ospy.

1870-71 r. - Rozbudowanie łazienek do 40 pomieszczeń (obecnie Zakład Przyrodoleczniczy „Karol”).

1872 r. - Przekształcenie domu dla kuracjuszy w komfortowy pensjonat „Fortuna” z 34 pokojami.

1874-75 r. - Poprowadzenie przez Długopole linii kolejowej z Kłodzka do Międzylesia oraz wybudowanie pod Wronką tunelu kolejowego o dł. 360 m.
 
15.IX.1875 r. - Uroczyste otwarcie linii kolejowej przebiegającej przez Długopole.

1875 r. - Powiększenie parku zdrojowego o okoliczne lasy, zaczęto urządzać park wschodni.

1875-76 r. - Wybudowanie eleganckiego pensjonatu „Elisenhof” (obecne hotel „Dwór Elizy”).

15.II.1876 r. - Odkryto przy promenadzie nowe źródło wody mineralnej, które 11-go czerwca prof. Heinrich Robert Goeppert nazwał „Eliza” (obecnie „Kazimierz”), analiza wykazała zawartość żelaza 5 mg.

1878 r. - Powiększono park zdrojowy, przedłużono dolną lipową promenadę.

1878 r. - Obie części Długopola Dolnego – Herberstein i Schnallenstein zostały połączone w jedną gminę administracyjną.

Koniec XIX w. - Powstanie kilku nowych pensjonatów.

Koniec XIX w. - Zagospodarowanie wolnych terenów przez altanki, alejki, miejsca widokowe i ławki.

1880 r. - Przekształcenie kolumnady spacerowej w bazar.

1880 r. - Długopole nawiedza powódź.

1882 r. - Wybudowanie stacji kolejowej tuż przy wylocie z tunelu.

1883 r. - Theodor Polek przeprowadza dokładną analizę chemiczną składu wód ze źródła „Emilia”. Kolejna powódź przechodzi przez Długopole.

1887 r. - Otwarcie urzędu pocztowego z telegrafem.

1892 r. - W uzdrowisku osiada polski lekarz o nazwisku Zakrzewski.

1893 r. - Na terenie parku wschodniego wzniesiono kościół ewangelicki ze środków fundacji związku Gustawa Adolfa i hrabiny von Richthofen.

1896 r. - Z pracy w uzdrowisku odchodzi dr Zakrzewski, a na jego miejsce z Poznania przyjeżdża dr Wojciech Grabowski.

29/30.VII.1897 r. - Długopole nawiedza mała powódź, która wyrządza niewielkie szkody.

1900 r. - Założono pierwszy w Prusach elektryczny zegar kwiatowy.

1902 r. - Uroczyste obchody 100-lecia uzdrowiska.

1903 r. - Wydano 7089 zabiegów. Wylewa Nysa Kłodzka powodując poważne szkody.

1904 r. - Wydano 8410 zabiegów. Do Długopola przyjechało 1870 osób.

1905 r. - Wydano 9571 kąpieli mineralnych. Do uzdrowiska przyjechało 2140 osób.

1906 r. - Uzdrowisko odwiedziło 2896 kuracjuszy i turystów.

1907 r. - Nysa Kłodzka wylewa na wskutek deszczu podobnego do oberwania chmury.

1909 r. - Odwiercenie kolejnego i najwydatniejszego źródła „Renata”.

1910 r. - Występy wiedeńskich aktorów w pierwszym na Śląsku teatrze plenerowym.

1913 r. - 3472 osoby przyjechały na leczenie do Długopola.

1914 r. - 1790 osób przyjechało na leczenie do Długopola.
 
 ok. 1915 r. - Wybudowanie krytej (drewnianej) hali spacerowej, która zawierała pijalnię oraz cukiernię (obecnie Dom Zdrojowy mieszczący pijalnię i kawiarnię „Zdrojowa”).
 
1916 r. - 2452 osoby przyjechały na leczenie do Długopola.

1917 r. - 2054 osoby przyjechały na leczenie do Długopola.

1918 r. - 2200 osób przyjechało na leczenie do Długopola.

1919 r. - 2432 osoby przyjechały na leczenie do Długopola.

1.II.1932 r. - Błogosławiony Gerhard Hirschfelder odprawił swoją mszę prymicyjną w kaplicy Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego w Długopolu Zdroju.

1938 r. - Wylewa Nysa Kłodzka podtapiając uzdrowisko.

1939 r. - Na terenie uzdrowiska znajdowało się 597 miejsc noclegowych.

1939-45 r. - Uzdrowisko zawiesza działalność i zostaje przekwalifikowane na szpital wojskowy dla żołnierzy z frontu wschodniego.

10.V.1945 r. - Zajęcie Długopola przez wojska radzieckie.

1945 r. - Zlokalizowanie w uzdrowisku strażnicy WOP-u. Utworzenie w Długopolu Zdroju siedziby gminy.

1945-47 r. - Długopole nosi nazwę Dłużewo.

1946 r. - Przyjazd pierwszych kuracjuszy i wznowienie działalności uzdrowiskowej (Długopole posiada 40 miejsc sanatoryjnych).

Po 1946 r. - Rozbudowa dawnej hali spacerowej (Alte Wandelhalle) w celu adaptacji jej na salę widowiskową.

1950 r. - Miejscowość liczy 293 mieszkańców.

29.IX.1954 - Zniesienie gminy Długopole Zdrój. Włączenie uzdrowiska do gromady Domaszków.

1956 r. - Zmiana profilu leczenia w Długopolu.

1958-64 r. - Odrestaurowanie i zmodernizowanie zakładu przyrodoleczniczego „Karol”, remont i rozbudowa sanatoriów i szpitali uzdrowiskowych.

1960 r. - Długopole zamieszkuje 431 osób.

10.V.1960 r. - W parku zdrojowym odsłonięto głaz pamiątkowy z okazji 15. rocznicy „wyzwolenia” Długopola Zdroju.

1962 r. - Pożar sanatorium II (obecnie szpital uzdrowiskowy „Mieszko”). Spłonął dach wraz z dzwonnicą kapliczną.

1965-70 r. - Poddano renowacji park zdrojowy.
 
1966 r. - Połączenie w jeden zespół administracyjno-organizacyjny uzdrowiska w Długopolu Zdroju z uzdrowiskiem w Lądku Zdroju.
 
1970 r. - W Długopolu zarejestrowano 529 mieszkańców.

1978 r. - Na terenie uzdrowiska mieszkają 502 osoby.

1986 r. - Powstaje Towarzystwo Miłośników Długopola Zdroju, zorganizowany został pierwszy Festyn Świętojański w ramach obchodów Dni Długopola.

1988 r. - Liczba mieszkańców wynosi 546.

1992 r. - Likwidacja wszystkich domów wczasowych należących do Funduszu Wczasów Pracowniczych w Długopolu. Do Długopola na leczenie przyjechało 3408 kuracjuszy.

1993 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3600 kuracjuszy.

1994 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3618 kuracjuszy.

1995 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3459 kuracjuszy.

1996 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3590 kuracjuszy.

7.VII.1997 r. - Powódź stulecia nawiedza Długopole wyrządzając wielkie szkody. Do Długopola na leczenie przyjechało 3819 kuracjuszy.

1998 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 4268 kuracjuszy.

1999 r. - Wybudowanie nowej kładki na Nysie Kłodzkiej zniszczonej po powodzi. Do Długopola na leczenie przyjechało 3625 kuracjuszy.

2000 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3379 kuracjuszy.

2001 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3556 kuracjuszy.

2002 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 2940 kuracjuszy.
 
3-24.VIII.2003 r. - W Długopolu Zdroju odbył się międzynarodowy plener rzeźbiarski ART-EX.

2004 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3418 kuracjuszy.

2005 r. - Do Długopola na leczenie przyjechało 3525 kuracjuszy.

2005 r. - Renowacja wnętrza zakładu przyrodoleczniczego „Karol”. Wyposażono gabinety w nowe urządzenia zabiegowe.

14.I.2006 r. - Otwarcie wystawy historycznej „Długopole Zdrój wczoraj i dziś”.

2006 r. - Miejscowość liczy 610 mieszkańców.

2009 r. - Remont, rozbudowa i otwarcie hotelu „Dwór Elizy” w miejscu dawnego sanatorium „Piast” (przedwojennego pensjonatu „Elisenhof”).

31.VII.2009 r. - Otwarcie nowej pijalni wód mineralnych w Domu Zdrojowym.

5.XI.2010 r. - Remont, przebudowa i otwarcie kawiarni i pizzerii „Teatralna” w budynku dawnego kino-teatru (przedwojennej kolumnady spacerowej).

2010 r. - Zlikwidowanie urzędu pocztowego w dotychczasowym budynku, w którym mieścił się od 1887 r. Otwarcie agencji pocztowej przy ul. Kościuszki.

2010-11 r. - Gruntowna rewitalizacja parku zdrojowego.
 
2011-12 r. - Przebudowa i remont sanatorium „Dąbrówka”.
 
2013-14 r. -  Budowa kolektora ściekowego z Bystrzycy Kłodzkiej do Długopola Zdroju
 
               Image 
 

 

LEGENDA O DŁUGOPOLU


Długie pole – Długopole


Ciężko się żyło kmieciom w południowej części dzisiejszej Ziemi Kłodzkiej, we włościach niejakiego Kavola z Moraw.

Za ciężką harówkę na pańskim wynagradzani byli marnie. Nakładano na nich coraz większe ciężary i powinności. Wciąż rosła ilość odrobku na pańskiej a także klasztornej ziemi.

Nic dziwnego, że nieraz trudno było, zwłaszcza na przednówku wykarmić wszystkie gęby w chacie.

Dlatego włościanie wsi Lesica i Kamieńczyk, leżących w pobliżu uczęszczanego szlaku handlowego z Moraw na Śląsk starali się jak mogli dorobić do swych skromnych dochodów, szczególnie wtedy kiedy nie było pilnych prac w polu.

A to... udzielając gościny zdrożonym kupcom, gdy zabrakło miejsc w zajazdach, a to pomagając w naprawie i stróżowaniu kupieckich wozów, pełnych wszelakiego dobra, jako ze w okolicy zbójców nie brakowało.

Od tychże kupców dowiadywali się, że w innych krajach żyje się lepiej i dostatniej.

A cóż im biednym kmieciom pozostało?... Tylko modlić się i pracować w pocie czoła na marny kawałek chleba. Przecież ci, którzy próbowali się buntować przeciwko złym panom kończyli żywot w mękach.

Niewiele wolnego czasu pozostawało tak zapracowanym ludziom na odpoczynek i rozrywkę. Aby nieco zapomnieć o swej ciężkiej doli zbierali się od czasu do czasu na posiady, pod wiekową lipą, która szeroko rozpościerała swe konary przy zagrodzie kmiecia Lubomira. Najczęściej robili to po żniwach, kiedy było trochę więcej wolnego czasu, a i pogoda wtedy dopisywała, no i było z czego warzyć piwo, a barcie pełne były złocistego i słodkiego miodu. Dziś też spora gromada zebrała się pod lipą.

Mężczyźni raczyli się wybornym piwem warzonym przez żonę Lubomira i równie wybornym syconym miodem, od starego bartnika Bożka.

Niewiasty i młódź woleli owoce, osłodzone miodem napoje i słodkie kołacze. Było gwarno i wesoło.

Dziewczyny pląsały z młodzieńcami, starsi zaś gaworzyli o tym i owym, zastanawiając się także czy prawdziwa jest wieść, ze będą mieli nowego pana.

Nierzadko, gdy zaczynało się zmierzchać przybywał stary bajarz Wlast, którego niezwykłych opowieści słuchano z takim zapamiętaniem, ze dopiero pianie kura przypominało, że czas kończyć posiadę.

Tego dnia również zjawił się dostojny starzec oznajmiając, że niesie wieść o nowym panu - Nikolausie de Gloubos, który swą siedzibę ma w zamku Szczerba w pobliskich Górach Bystrzyckich, a do którego należą rozległe dobra aż po Polanicę i Lądek.

To jemu właśnie Kavol sprzedał swe ziemie. Wieść tę potwierdził i Lubomir, który powrócił właśnie z jarmarku w Międzylesiu.

Otucha wstąpiła w ludzkie serca, że może nowy pan będzie lepszy, przecież mieszka jak i oni, po tej samej stronie gór. Niestety srodze się zawiedli.

Nowy pan nie tylko, że nie był lepszy a jeszcze bardziej chciwy i okrutny. Zwiększył jeszcze dziesięcinę, za drobne nawet przewinienia karał dotkliwie, a na domiar złego wysyłał ich na odrobek na odległe pola, ciągnące się wzdłuż rzeki Nysy, tak odległe, że często, chcąc wykonać pracę w terminie nie wracali na noc do swych zagród, bo zbyt dużo czasu zabierała im droga. Z czasem te ziemie zaczęto nazywać długim polem.

Po wielu zaś latach sprowadzeni tu koloniści zaczęli budować zagrody, zakładać wsie, a "długie pole" pobrzmiewa dziś w nazwie wsi - Długopole Dolne i Górne, także w nazwie powstałego tu, dwa stulecia temu uzdrowisku - Długopole Zdrój.

 

                Image  


 

 

 ----------------------------------------------------------------------------------------------

                     

                      Partner serwisu: Catering na Diecie z Wrocławia

                               http://www.cateringNAdiecie.pl

                                      

 ----------------------------------------------------------------------------------------------

 


 
Joomla extensions and Joomla templates by JoomlaShine.com