Uzdrowisko Długopole Zdrój

"Długopole jest wdzięczną ozdobą południowej części, tak bogatej w cuda natury, Ziemi Kłodzkiej.
Jedni nazywają ją szkatułką kosztowności, inni twierdzą, że jest idyllą między uzdrowiskami Śląska.
Jak w sielance panuje tu spokój, cisza, niezakłócona niczym harmonia.

Julius Peter w Przewodniku z 1883 roku

Wiersz o Długopolu Zdroju

Tylko tu

Gdy nadejdzie taka doba,
Że wysiądzie ci wątroba,
Kiedy ci wielokroć razy
Skoczą twe transaminazy.

Ty do losu nie miej ansy
I skorzystaj ze swej szansy,
Zaduś, co cię dusi mola
I wal wprost do Długopola.

Tam wygodna, prosta ścieżka
Zaprowadzi cię do „Mieszka”
I nim jesteś w jej połowie
Czujesz, jak ci wraca zdrowie.

Mikroklimat, atmosfera,
Wnet ci dadzą kawał sera,
Panaceum to na wszystko:
Ten ser oraz środowisko.

Zaraz cię też będą ślicznie
Leczyć balneologicznie
Już się snuje dym z „Karola”
Żywy balsam Długopola.

Wszystkich cudów wprost nie zliczę
Jakieś wanny, jakieś bicze,
Czegoż to się tu nie robi
Wszystko na cześć twej wątroby.

Wieczór blisko, a te pory
Są najlepsze na „love story”
Więc w „Zdrojowej” przy kobiecie
Raźno drepczesz po parkiecie.

Tu się w lwy zmieniają dziady!
Samby, tanga i lambady
Skaczą raźno antygeny,
Takie rytmy są bez ceny.

Gdy się już nacieszysz sambą,
Wyjdziesz a tu pachnie szambo,
Więc rozjaśnia ci się mina,
Że tu taki mikroklimat.

Jeszcze możesz, żebyś wiedział,
„Pod Kasztanem” połknąć śledzia,
A gdy setkę gruchasz dziarsko,
wyleczoną już masz marskość.

Są na świecie świetnej klasy
Monte Carla, Las Vegasy
Lecz ja ponad wszystko wole
Ukochane Długopole.

                                                        Leopold Bielas